ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΕΙΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ – ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΑΓΩΝ

ΑΡΘΡΟ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Δ. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΡΟΕΔΡΟΥ Δ.Σ. ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ATTICA BANK

ΜΕΛΟΥΣ Γ.Σ. Ο.Τ.Ο.Ε. & Γ.Σ.Ε.Ε.

ΣΤΟ ΦΥΛΛΟ ΟΚΤΩΒΡΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΄΄ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΑΓΩΝ΄΄

Το συνδικαλιστικό κίνημα στον κλάδο των Τραπεζών βρίσκεται μπροστά σε πολύ κρίσιμες εξελίξεις, αλλά συνάμα και στην αδήριτη ανάγκη λήψης στρατηγικών αποφάσεων.

Ιστορικά, το πλέον μαζικό Συνδικάτο – Ομοσπονδία εργατοϋπαλλήλων στη χώρα, εν προκειμένω η Ο.Τ.Ο.Ε., θεωρείται, αλλά και προκύπτει εμπράγματα, πως, λόγω αντικειμένου εργασίας, που απόρροια έχει την άμεση ή έστω την έμμεση συμμετοχή και επιρροή στην οικονομική βάση του υφιστάμενου συστήματος νομής και διανομής πλούτου, καθοδηγεί κοινωνικοοικονομικά δρώμενα και προτρέπει κινηματική δράση.

Όντως, έτσι και σήμερα, σε εποχές πρωτοφανούς ταξικής αγριότητας σε βάρος των πλατιών λαϊκών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, οι εργαζόμενοι στις Τράπεζες με μπροστάρη την Ομοσπονδία τους – Ο.Τ.Ο.Ε. και τα Πρωτοβάθμια Σωματεία – Μέλη της, πρωτοπορούν με προσεκτικές και ιεραρχημένες δημόσιες κινήσεις αφενός στην αφύπνιση των καταναλωτών αφετέρου στη σφυρηλάτηση ενιαίου μετώπου αντίστασης, πάλης και αποτίναξης των δεινών που έχει επιφέρει η ακολουθητέα απάνθρωπη μνημονιακή πολιτική, που κύρια χαρακτηριστικά της έχει, τη λιτότητα, την ύφεση, τις απολύσεις, τη φτώχεια και τη δυστυχία. Και το οξύμωρο, να διατηρεί απρόβλεπτα, την ακρίβεια στα ύψη και τη φορομπηχτική πολιτική ολοένα και βαρύτερη. Συνδυασμός, εκρηκτικών διαστάσεων, που φέρει μνήμες περιόδων υποτίμησης επί δραχμής !

 Ήδη, με επίσημα στοιχεία που πρόσφατα ανακοινώθηκαν, η Ελλάδα φιγουράρει στην πρώτη θέση πανευρωπαϊκά σε κρίσιμες για την παραγωγή, την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη κατηγορίες άνεργου πληθυσμού, με κορύφωση το 55,4% στους νέους, ενώ ακολουθεί κατά πόδας την Ισπανία στον “όλον” με ποσοστά που κινούνται πλέον στο 25% ! Επίσημα, γιατί στην πραγματική οικονομία, δεν θα είναι έκπληξη, να γραφτεί πως 1 στους 2 είτε δεν εργάζεται είτε υποτυπωδώς βρίσκεται ακόμα στην εργατική δύναμη των ευρισκόμενων σε δραματική κατάσταση και ένα βήμα πριν χτυπήσουν βρόντο επιχειρήσεων. Η ίδια η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων συνομολογεί πως 400.000 οικογένειες δεν έχουν έστω και έναν εργαζόμενο…

 Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, λογικό και επόμενο λοιπόν είναι, η τοξικότητα που περιβάλλει τα στοιχεία Ενεργητικού των Τραπεζών να δημιουργεί ανεξέλεγκτες στην ομαλή διαχείριση καταστάσεις. Αν, δε, αυτό συνδυαστεί με το ότι κάνανε φτερά από τη χώρα την περίοδο 2003-2011 άνω των 260 δις euro καταθέσεις, εύκολα γίνεται αντιληπτό, πως και το Παθητικό των Τραπεζών δεν βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα.  

 Από το 2008 και τον περιβόητο νόμο Αλογοσκούφη έως και το φρέσκο πακέτο των 50 δις euro υπέρ ελληνικών τραπεζικών ιδρυμάτων από τις δόσεις του μνημονίου ΙΙ, 250 σχεδόν δις euro, ποσό που ξεπερνά κάλλιστα το φετινό ΑΕΠ, έχουν δοθεί υπέρ ενίσχυσης του εγχώριου τραπεζικού συστήματος και δη της ρευστότητάς του, δευτερευόντως της κεφαλαιακής του ενίσχυσης. Άλλοτε από τον κρατικό κορβανά και τις τσέπες των Ελλήνων φορολογούμενων Πολιτών, άλλοτε από την ΕΚΤ και τον ELA. Ξεκάθαρα το δημοσιονομικό πρόβλημα έχει μετεξελιχθεί πλέον, όχι απλά σε τραπεζικό, αλλά σε χρηματοπιστωτικό !

 Διαβλέποντας η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων τη χρεωκοπία των προσπαθειών διάσωσης της Ελλάδος επιλέγει να προβεί σε χρηματοδότηση μόνον των χαρακτηριζομένων με τον έωλο επιστημονικά όρο ως ”συστημικές” 4 Τραπεζών (ΕΤΕ, Eurobank, Alpha, Πειραιώς), ουσιαστικά, με την στάση τους δημιουργούν σαφείς υποψίες αθέμιτου ανταγωνισμού, ενώ στο βάθος σκέψης τους, προκρίνουν στην ουσία από τη μια την εθνικοποίηση των χρεών των τραπεζιτών και το χάρισμα εκατοντάδων δις euro θαλασσοδανείων στα συνήθη εργοδοτικά τζάκια της χώρας και από την άλλη τη σύσταση ενός κρατικομονοπωλιακού τραπεζικού συστήματος.

 Ότι το πιο εγκληματικό για την ανάταξη της εθνικής οικονομίας και την επανένωση της κοινωνικής συνοχής στην πατρίδα μας, αλλά και γενικότερα στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, είναι, η επιλεχθείσα οδός φυγής στο μέλλον. Δεν μπορεί να υπάρξει υγιής ανταγωνισμός, φτηνό χρήμα, επενδύσεις και ανάπτυξη με τραπεζικά καρτέλ που θα νομιμοποιούν τις πράξεις τους ή τις απραξίες τους με κρατική συγκάλυψη. Ειδικά ενόψει ενοποίησης του τραπεζικού συστήματος στην Ευρώπη, αλλά και του πολύ πιο σφιχτού νομοκανονιστικού πλαισίου που συνεχόμενα θα διαμορφώνεται, απαιτείται, ναι μεν, αυστηρά ελεγχόμενη και προγραμματικά αναπτυσσόμενη επιχειρηματική δράση των Τραπεζών, από την άλλη, δε, επουδενί μπορεί και πρέπει να βάζεις νομοθετικό φραγμό στην ελευθερία κίνησης των αγορών χρήματος και κεφαλαίου. Γιατί τότε δεν θα έχεις να κάνεις με ελεύθερη οικονομία, αλλά με ολοκληρωτισμό.

 Και αν δυστυχώς εξαλειφθούν από τον τραπεζικό χάρτη υγιείς Τράπεζες που δύνανται υπό αυστηρές προϋποθέσεις να συνεχίσουν να παίζουν το ρόλο τους στην εθνική οικονομία και την ελληνική κοινωνία, όπως π.χ. η Attica Bank, τότε, είτε στην Ελλάδα αναφερόμαστε είτε σε Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, η ασυδοσία του άκρατου νεο – “φιλελευθερισμού” κάποια στιγμή θα επανέλθει, ιδιωτικοποιώντας σε εξευτελιστικές τιμές διαμορφωθείσες εν τω μεταξύ από τον ιδρώτα και τις θυσίες του λαού νέες αξίες, που θα αποτελούν εθνικό πλούτο και δημόσια περιουσία.

 Σ’ αυτήν την πορεία μεγάλο θύμα, πέραν των καταναλωτών και των επιχειρήσεων, του κοινωνικού συνόλου και της αγοράς, είναι ο τραπεζοϋπάλληλος.

 Η άναρχη και αδιαφανής συγκεντροποίηση του εγχώριου τραπεζικού συστήματος φέρνει βίαια συρρίκνωση του κλάδου, απαξίωση στη δουλειά και το επάγγελμα, χτίσιμο μιας νέας κουλτούρας υπαλλήλων δίχως κοινωνική συνείδηση και φραγμούς στην εξεύρεση, διαφύλαξη και πώληση χρήματος.

 Τα Συνδικάτα και το συνδικαλιστικό κίνημα θα το επιτρέψουν να συμβεί;

 Φυσικά και όχι !

 Γι’ αυτό απαιτείται να χτιστούν γέφυρες με την κοινωνία και τους θεσμικούς φορείς της αγοράς, να γίνει κάθε τι που εν τω μεταξύ εξελίσσεται, κοινωνό στοιχείο όλων των συμμετεχόντων μερών και τελικά να συνδιαμορφωθεί αναπλαισίωση του καταρρέοντος βάσει θεμελιωδών μεγεθών και καταστάσεων τραπεζικού, αλλά και χρηματοπιστωτικού συστήματος σε Ελλάδα και Ευρώπη ούτως ώστε να βρεθεί χώρος και πάλι για υγιείς μεγάλες και μικρές Τράπεζες, Τράπεζες δημοσίου και ιδιωτικού συμφέροντος, Τράπεζες – Ιδρύματα ειδικού σκοπού (βλ. Ασφαλιστικών Ταμείων, Συνεταιριστικές, Επενδυτικές, Ναυτιλιακές).

 Γιατί μόνον και μόνον τότε θα μπορεί να αποκατασταθεί και πάλι ο ιστορικά καταγεγραμμένος θεσμικός ρόλος και λόγος των Τραπεζών και των τραπεζοϋπαλλήλων στην ανάπτυξη των οικονομιών και της προόδου των κοινωνιών, συνάμα, δε, και η ποιοτική και ποσοτική ενδυνάμωση της εργατοϋπαλληλικής δύναμης των εργαζομένων τους που στις παρούσες συνθήκες φθίνει.