Η Πορτογαλία είναι η επόμενη επικείμενη οικονομική καταστροφή της Ευρώπης

Η τράπεζα θεωρείται πως χρειάζεται έγχυση μετρητών μέχρι και 4 δισεκατομμυρίων ευρώ για να διασωθεί από σοβαρές δυσκολίες. Αυτός ο αριθμός αντιστοιχεί περίπου στο 2,5% του ΑΕΠ της Πορτογαλίας.

Ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντόνιο Κόστα επιβεβαίωσε το προηγούμενο Σάββατο πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη να εγκρίνει την ανακεφαλαιοποίηση της CGD, παρ’ ότι δε γνώριζε πόσο θα κοστίσει αυτή η ανακεφαλαιοποίηση.

Άσχετα με την αξία της, το γεγονός πως η μεγαλύτερη τράπεζα μιας χώρας χρειάζεται ανακεφαλαιοποίηση δεν μπορεί ποτέ να είναι καλό. Ωστόσο, όπως επισημαίνει σε πρόσφατο σημείωμά του ο οικονομολόγος της HSBC Φάμπιο Μπαλμπόνι, ακόμη κι αν η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Πορτογαλίας καταφέρει να βρει έναν τρόπο να πραγματοποιήσει την έγχυση μετρητών χωρίς να παραβεί τους κανόνες της ΕΕ που αφορούν την κρατική βοήθεια και τις εγχύσεις πόρων, οι συνέπειες για την ήδη ασταθή οικονομία της Πορτογαλίας θα ήταν σοβαρές.

Ακολουθεί η συμμαζεμένη περίληψη του Μπαλμπόνι για το τι μπορεί να συμβεί στην Πορτογαλία μέχρι το τέλος του 2016:

«Παραμένει ασαφές πώς η κυβέρνηση θα καταφέρει να αποφύγει τους κανόνες της ΕΕ για την κρατική βοήθεια και τη νέα ρύθμιση που επιβάλει bail-in σε συγκεκριμένους πιστωτές προτού μπορέσει να πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε έγχυση πόρων.

Ωστόσο – ακόμη κι αν είναι δυνατόν – κατά την άποψή μας αυτό συνεχίζει να είναι κακή είδηση για την Πορτογαλία: υπογραμμίζει για μια ακόμη φορά την ευπάθεια του τραπεζικού συστήματος, θα έκανε πιο δύσκολο για την Πορτογαλία να βγει φέτος από τη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος της ΕΕ και θα σήμαινε πως το δημόσιο χρέος θα συνεχίσει να αυξάνεται (130% στο τέλος του 2015).

Αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει νέες ανησυχίες στην αγορά για την κατάσταση της πορτογαλικής οικονομίας και των δημόσιων οικονομικών της, οδηγώντας σε μια νέα άνοδο του πιστωτικού ρίσκου και του κόστους δανεισμού. Η Πορτογαλία θα μπορούσε συνεπώς να βρεθεί σε δυσκολότερη θέση για την επόμενη αξιολόγηση της πιστοληπτικής της ικανότητας από το DBRS τον Οκτώβριο. Εκεί, η πιθανή υποβάθμιση θα μπορούσε να σημαίνει την απώλεια της πρόσβασης στην ποσοτική χαλάρωση, κάτι που κατά την άποψή μας θα έκανε την έκκληση για ένα νέο πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας σχεδόν αναπόφευκτη.»

Ο Μπαλμπόνι συμπεριλαμβάνει τρία σχεδιαγράμματα για να δείξει πώς μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα μετά την ανακεφαλαιοποίηση της CGD. Ορίστε πώς θα μπορούσε να αλλάξει το ποσοστό του κρατικού χρέους προς ΑΕΠ:

Παρά τις σημερινές άνευρες κινήσεις στην αγορά, τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν χειρότερα. Όπως το θέτει ο Φάμπιο Μπαλμπόνι, «καθώς το ζήτημα γίνεται περισσότερο γνωστό, θα μπορούσε να πυροδοτήσει νέες ανησυχίες μεταξύ των επενδυτών».

Εν τέλει, ενώ η Πορτογαλία είναι πλήρως χρηματοδοτημένη (δηλαδή, έχει αρκετό ρευστό) για το υπόλοιπο του έτους, στην περίπτωση της υποβάθμισης, θα αναγκαζόταν να επιβαρύνει τα αποθέματα μετρητών της:

Όλες αυτές οι υποθέσεις δε συμπεριλαμβάνουν ένα ακόμη πιθανώς επιζήμιο γεγονός για την πορτογαλική οικονομία – ένα πιθανό πρόστιμο από την Ευρωπαϊκή Κομισιόν.

Τόσο η Πορτογαλία όσο και η Ισπανία έχουν αποφύγει τα πρόστιμα για την παράβαση των στόχων που επέβαλε η ΕΕ για τη μείωση των ελλειμμάτων μετά την παρέμβαση του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ για αναβολή των προστίμων τουλάχιστον μέχρι μετά τις εκλογές στην Ισπανία τον Ιούνιο.

Ωστόσο, μετά από αυτό, η Πορτογαλία μπορεί να χτυπηθεί με ένα βαρύ πρόστιμα για το δημοσιονομικό έλλειμμα ύψους 4,4% που παρουσίασε το 2015. Ο στόχος που έθεσε η ΕΕ για τη χώρα ήταν μόλις 2,7%. Οποιοδήποτε πρόστιμο θα ήταν ένα ακόμη δυνατό χτύπημα για την ευάλωτη κατάσταση των οικονομικών της Πορτογαλίας.

Ξεκάθαρα, η Πορτογαλία δεν είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα με οικονομικές δυσκολίες – η Ελλάδα ίσα που τα καταφέρνει μέσα από τις συνεχείς διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές της, η Ιταλία έχει τεράστια προβλήματα με τον τραπεζικό τομέα και τα τεράστια πολιτικά ζητήματα, και οι σε απεργία εργαζόμενοι της Γαλλίας υπογραμμίζουν τα συστημικά προβλήματα της αγοράς εργασίας της – όμως η Πορτογαλία φαίνεται να είναι πιο κοντά σε μια νέα οικονομική κρίση.