ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΔΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΑΓΩΝ

Με την ΠΥΣ 38/9/11/2012 καθορίστηκαν όροι και εργαλεία ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών από το ΤΧΣ, ΝΠΙΔ (Ν3864/2010), κι ενώ μόλις λίγους μήνες πριν (5/2012), στα πλαίσια στήριξης και εξυγίανσης του εγχώριου τραπεζικού συστήματος, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας μετέφερε στις επονομαζόμενες συστημικές Τράπεζες (Εθνική Τράπεζα, η Eurobank, η Alpha Bank και η Τράπεζα Πειραιώς) 18 εκ των 25 δισεκ. euro που εν τω μεταξύ διέθετε (4/2012) με τη μορφή ομολόγων του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) έναντι δυνητικής συμμετοχής του σε μελλοντικές αυξήσεις κεφαλαίων τους. Ιούνης 2013, το σύνολο των εναπομεινασών στον εγχώριο ανταγωνισμό Τραπεζών, ολοκλήρωσε ΑΜΚ και ΜΟΔ, κυρίως, μέσω της συμμετοχής του ΤΧΣ, που είχε επωμιστεί το ρόλο του εγγυητή στην επιτυχή έκβαση του ”όλου” εγχειρήματος και διαθέσει, τελικά, περί τα 40 δισεκ. euro, λαμβάνοντας υπόψη και τα ποσά που εκταμίευσε για να καλύψει τη διαφορά Ενεργητικού – Παθητικού στις κατ’ επίφαση εξυγιασμένες τράπεζες, που ναι μεν μεταβιβάστηκαν – απορροφήθηκαν από τις τέσσερις συστημικές, στην πραγματικότητα, όμως, πάψανε να υπάρχουνε και να λειτουργούν (ΤΤ, ΑΤΕ, Proton, κ.λπ.)

 Αν και το ποσοστό συμμετοχής του ΤΧΣ στις ανακεφαλαιοποιημένες θεωρητικά, πάντα, συστημικές τράπεζες, ήταν άνω του 80%, πλην της Eurobank που δεν ευοδώθηκε η συμμετοχή των ιδιωτών στην ανακεφαλαιοποίηση κατά 10%,τη διοίκηση εξακολουθούσαν να την ασκούν οι μέχρι εκείνη τη στιγμή επικεφαλής – παλαιοί μέτοχοι, παίρνοντας tratto 5-ετίας επανάκτησης απολεσθέντος πλειοψηφικού δικαιώματος ελέω των δυσμενών γι’ αυτούς εξελίξεων που αναμφισβήτητα και πέραν των δικών τους υπαιτιοτήτων (θαλασσοδάνεια σε επιρρεπείς ζημιών κλάδους και φορείς της εθνικής οικονομίας, αλόγιστα και μη συμβατά με λελογισμένη συσχέτιση ρίσκου – απόδοσης ανοίγματα σε κεφαλαιαγορές και χρηματαγορές, ασύμφορη έκθεση κινδύνου στο εξωτερικό ή σε τομείς πέραν του αμιγώς εμπορικού τραπεζικού σκοπού), κύρια φέρουν την ευθύνη οι εκάστοτε κυβερνώντες και οι έχοντες διαχρονικά τη συστημική ευθύνη λειτουργίας του εγχώριου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

 Γιατί, πώς αλλιώς θα μπορούσε να ήταν, σ’ ένα σύστημα άρρηκτα δεμένο με την αδιαφάνεια και την παντελή απουσία ελέγχου και λογοδοσίας στη διαχρονική διαχείριση αφενός δημόσιου χρήματος εκατοντάδων δισεκ. euro που προέκυψε είτε μέσω κοινοτικών ενισχύσεων, πόρων και δανείων είτε μέσω φόρων κ.ά. εσόδων του κράτους αφετέρου προσφερθέντων κεφαλαίων καταθετών και μετόχων;

Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογείται η απαράδεκτη ενέργεια του PSI όπου το haircut υποχρεώσεων του δημοσίου απέναντί τους στέρησε μόνον από τις συστημικές τράπεζες ισόποσο σχεδόν μέγεθος της συμμετοχής του ΤΧΣ στην ανακεφαλαιοποίησή τους, δεν αφήνει, όμως, και άμοιρες ευθυνών τις διοικήσεις των τραπεζών και τους εσωτερικούς τους μηχανισμούς.

 Από το ”όλον” εγχείρημα, ως είθισται άλλωστε να συμβαίνει, κάτι υποτιμάται: οι μη συστημικές Τράπεζες. Ακόμα και σήμερα αναπάντητη παραμένει η επισήμανση για ευθεία παραβίαση της απαράβατης αρχής ίσων μέτρων και σταθμών στον κατά τάλλα υγιή ανταγωνισμό που αναπτύσσεται στον χρηματοπιστωτιικό τομέα της εθνικής οικονομίας, όπως και παρεκτροπής γενεσιουργικής οδηγίας της ΕΕ, με το πλέον επιλήψιμο να είναι η χρήση ενός ”αιματοβαμμένου” κουμπαρά καταβληθέντων φόρων και εισφερθέντων καταθέσεων του Ευρωπαίου και Έλληνα φορολογούμενου Πολίτη. Ειδικά, όταν με την κεκαλυμμένη νομικά διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης του 2013, αλλά και τα εξελισσόμενα τεχνάσματα του 2014, ανακύπτει ξεκάθαρα προνομιακή μεταχείριση σε μετόχους και διοικήσεις τραπεζών.

 Από τη μια, το ιστορικό δεδομένο για υποχρέωση συμμετοχής μόλις στο 10% – και αυτό αδιαμφισβήτητα ελαστικά – για παλαιούς μετόχους συστημικών τραπεζών, με το υπόλοιπο να καλύπτεται από το ΤΧΣ, έναντι 100% των μη συστημικών, και από την άλλη, σ’ ένα μόλις χρόνο, εξόφθαλμη απίσχνανση (dilution) της συμμετοχής, αλλά και της ιδιοκτησίας του δημοσίου στο μετοχικό κεφάλαιο των συστημικών τραπεζών, συνάμα και παράδοση του ελέγχου τους σε λιγότερο ή περισσότερο γνωστά ανά τον κόσμο περιφερόμενα, ”αγγελικά”, funds, σε κατά πολύ υποδεέστερες, της πρόσφατης επένδυσης, αλλά και πραγματικής αξίας τους, τιμές, ξέχωρα, την περιβάλλουσα ατμόσφαιρα λήθης και σιωπής για μέχρι πρόσφατα μη αποδεκτά από το σύστημα και τις αρχές επενδυτικά σχήματα.

 ”Καλοί” και ”χρυσοί’ οι ”μάγοι με τα δώρα”, εξετάστηκε, όμως, τι έχει συμφωνηθεί, τι δεσμεύσεις αναλήφθηκαν, τι ρήτρες υπογράφηκαν, πόσο θα παραμείνουν, πόσο η έλευσή τους κόστισε, αρχικά, ενδιάμεσα και τελικά, αν υπάρχουν ”παράλληλες” άλλες ωφέλειες, φερειπείν εκχώρηση διαχείρισης ”αθεράπευτου” προσωρινά ή μόνιμα Ενεργητικού και των όποιων καλυμμάτων του, σε τι τιμές επί της ονομαστικής αξίας των δανείων και με τι ”δικαίωμα” αρνησικυρίας, αλλά και άλλα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά που ανεξίτηλα, δυστυχώς, σημαδεύουν, τακτικά και στρατηγικά, το παρόν και το μέλλον, αντίστοιχα, του καταναλωτιικού κινήματος, της εργατικής τάξης και του λαού στη χώρα μας, αλλά και γενικότερα προδιαγράφουν τη μοίρα των κοινωνιών στην περιφέρεια του καπιταλιστικού συστήματος.

 Η Attica Bank, μια εκ των μη συστημικών τραπεζών, και αφού Εθνική Τράπεζα, Eurobank, Alpha Bank και Τράπεζα Πειραιώς επιχείρησαν ήδη με συστημικό βηματισμό, εξού και επιτυχία, τη νέα επιταγή ανακεφαλαιοποίησής τους, βάσει των διακρίσεων, πρωτίστως, όμως, όσων εμφανών και αφανών κινδύνων προαναφέρθηκαν, μπαίνει όπως και το 2013, τυχαία άραγε, τελευταία, στην ”κούρσα” αναζήτησης κεφαλαίων.

 Δεν είναι της παρούσης ν’ ανιχνευτεί γιατί, βασικό και δυσμενές σενάριο των stress tests έβαιναν εξομοιούμενα (397-434 εκ. euro), ή πώς έγινε η κατάταξη των δανείων και της απομείωσής τους (π.χ. ίδιες εταιρίες, αλλού να εντάσσονται στον ”κουβά” μικρών και μεσαίων, αλλού corporate, από τη μια, κριτήριο το ύψος πιστοδότησης, από την άλλη, ο τζίρος).

 Αυτό, αποτελεί, πλέον, ιστορία.

 Πρέπει, όμως, εδώ και τώρα, επιτακτικά, άμεσα, αποτελεσματικά, καθότι λίγοι μόνο μήνες, αν όχι βδομάδες, απομένουν, για την εξεύρεση 300+ εκ. euro, επισημοποιημένο από την ΤτΕ κεφαλαιακό μέγεθος, νυν μέτοχοι, πελατειακή βάση, εργαζόμενοι, επενδυτική κοινότητα, Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε. – Πρότυπο Ασφαλιστικό Ταμείο, πρωτίστως, όμως, εποπτική αρχή και Ελληνική Πολιτεία, να ενσκήψουν από κοινού και ν’ αφοσιωθούν πιστά ούτως ώστε έστω και υπό τις άνισες επί τουλάχιστον 2-ετία επικρατούσες συνθήκες το πανθομολογούμενα δύσκολο εγχείρημα να στεφθεί και πάλι με επιτυχία.

 Άλλωστε πιθανή αποτυχία, δεν συμφέρει κανέναν, πολλώ δε μάλλον την εύθραυστη ισορροπία του τραπεζικού συστήματος και την όσο το δυνατόν ανώδυνη έκβαση του κυβερνητικού, καθώς και του κοινοτικού suxess story για grecovery.

 Ίσως, να πρέπει να ερευνηθεί πιο διεξοδικά από τις εθνικές αρχές η θέση που εξέφρασε πρόσφατα ο αρμόδιος επίτροπος για την εσωτερική αγορά Μ. Μπαρνιέ: «… η Επιτροπή δεν διαθέτει αναλυτικά στοιχεία σχετικά με την κεφαλαιακή επάρκεια των μεμονωμένων γερμανικών τραπεζών. Οι ανασκοπήσεις χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της Bundesbank περιλαμβάνουν στοιχεία σχετικά με το μέσο δείκτη κεφαλαίου των γερμανικών τραπεζών», γεγονός που φέρνει εκ νέου στην επιφάνεια το φλέγον θέμα των περιφερειακών Landesbanken, αλλά και άλλων παρομοίων μη συστημικών Τραπεζών χωρών του τόξου του ευρωπαϊκού Βορρά, σ’ εγειρόμενα ερωτήματα ισονομίας στην αντιμετώπιση τραπεζών στην ΕΕ.

 Παρά ταύτα, είτε με τη συνήθη οδό είτε με την παραίτηση μέρους ή όλου της αναλογούσας συμμετοχής των νυν μετόχων, 51% Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε., 49% λοιποί μέτοχοι, υπέρ, εντός ή εκτός εισαγωγικών, στρατηγικού επενδυτή, απαιτείται ταχύτητα, προσοχή, νομιμότητα και στρατηγικός ορίζοντας ώστε η Attica Bank να συνεχίσει να κοσμεί το εγχώριο τραπεζικό σύστημα και τον υγιή ανταγωνισμό.

 Αλήθεια, η νομική κάλυψη – ασυλία δυνητικά έναντι του νόμου που πέρασε από τη βουλή για την εκποίηση με haircut μετοχικής περιουσίας του ΤΧΣ, καλύπτει άλλους θεσμικούς φορείς να πράξουν τα ίδια; Επίσης, στα σφιχτά συστημικά χρονοδιαγράμματα που εκ των ων ουκ άνευ αναγκαία τίθενται έχουν ληφθεί υπόψη νομοκανονιστικά περιοριστικά χρονικά όρια ή άλλου χαρακτήρα και ιδιότητας άφευκτες αλλαγές;

 Θέλοντας να πιστεύω πως το ”όλον” εγχείρημα θα ολοκληρωθεί, εν τέλει, με την, εκ νέου, μετακύλιση της κρίσης στο απώτερο μέλλον, νοιώθω την υποχρέωση να κλείσω τονίζοντας πως τα Συνδικάτα, Γ.Σ.Ε.Ε., Ο.Τ.Ο.Ε., Ε.Κ., Πρωτοβάθμια Σωματεία, οφείλουν να παρέμβουν θεσμικά, αν χρειασθεί αλληλέγγυα και αγωνιστικά, όπου δη, αναλαμβάνοντας το γενεσιουργό τους ρόλο ως θεματοφύλακα θεμελιωδών ιδεολογικοπολιτικών και κοινωνικοοικονομικών αρχών, αλλά και αναφαίρετων διαχρονικά κινηματικών θέσεων, Συνεδρίων και Γενικών Συνελεύσεων, αντίστοιχα, επανακτώντας τον πρωτοποριακό τους λόγο στα διαδραματιζόμενα.

 Επιβάλλεται να κάνουν, δίχως άλλη καθυστέρηση, ίσως και με τις συγκλήσεις θεματικών Συνεδρίων, κατ’ ελάχιστον Συνδιασκέψεων, επιστημονική ανάλυση των σύγχρονων φαινομένων απροκάλυπτης αναδιανομής και ξεπουλήματος εθνικού πλούτου, δημόσιας περιουσίας και παραγόμενης από την εργατική τάξη και τους τραπεζοϋπάλληλους υπεραξίας, κάτι που τεχνηέντως συστημικά διενεργείται από την άρχουσα τάξη και το κεφάλαιο, και τέλος, να συμμετέχουν δραστικά στη ροή των εξελίξεων, που αναμένονται μετά την οικονομία να διέλθουν δια των κοινωνικών διεργασιών και λαϊκών ορμών στο πολιτικό ζυμωτήριο και την κυβερνητική εξουσία.

 Μην αμελούμε, ποτέ, πως, τα Συνδικάτα προϋπήρξαν των κομμάτων.-

υσ Προς τραπεζίτες, κυβέρνηση και κόμματα:

      ”Η μεγάλη Καρχηδόνα ξεκίνησε τρεις πολέμους. Μετά τον πρώτο, ήταν ακόμα ισχυρή. Μετά τον δεύτερο ήταν ακόμα κατοικήσιμη. Μετά τον τρίτο, ήταν αδύνατο να την εντοπίσεις.”

                                                                                                          Μπέρτολτ Μπρεχτ