ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΒΗΜΑ : TO ΕΓΧΩΡΙΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ & ΟΙ ΛΕΠΤΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

ΑΡΘΡΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Δ. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΡΟΕΔΡΟΥ Δ.Σ. ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ATTICA BANK

& ΜΕΛΟΥΣ Γ.Σ. Γ.Σ.Ε.Ε. & Ο.Τ.Ο.Ε.

TO ΕΓΧΩΡΙΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

& ΟΙ ΛΕΠΤΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

Με τις εξελίξεις προ των πυλών των Τραπεζών που πρόκειται να διεκδικήσουν στο μέλλον τη συνέχιση λειτουργίας τους, οι εργαζόμενοι στον πιο ευαίσθητο τομέα της εθνικής οικονομίας, εναποθέτουν τη μοίρα τους στα Συνδικάτα. Πρωτοβάθμια Σωματεία και Ο.Τ.Ο.Ε., γνωρίζοντας από καιρό τώρα, τα προβλήματα εκ των έσω, παραμένουν σε αναμονή αφενός του πότε θα ξεκινήσουν επίσημα οι διαδικασίες ενίσχυσης ιδίων κεφαλαίων των Τραπεζών και αφετέρου του τι ανταπόκριση τελικά θα επιτευχθεί από την επενδυτική κοινότητα.

 Ακόμα και έτσι όμως, βαρύνουσα σημασία αποκτά η ειδοποιός διαφορά που θεσμικά προκύπτει μεταξύ «συστημικών» και «μη συστημικών» Τραπεζών, όπου στις πρώτες, τρόικα και ΤτΕ, επιτρέπουν στο ΤΧΣ να καλύψει για μια 5-ετία το 90% των απαιτουμένων κεφαλαίων με χρήματα που προέκυψαν μετά τον ωμό εκβιασμό που έγινε σε βάρος του ελληνικού λαού και των φορολογουμένων Πολιτών από το haircut και την επαναγορά δημοσίου χρέους το 2012, εκβιασμό που προκάλεσε το θάνατο των Ασφαλιστικών Ταμείων και των Ταμείων Υγείας με την καταλήστευση των αποταμιεύσεων δεκαετιών εκατομμυρίων εργαζομένων και συνταξιούχων υπέρ των δανειστών τοκογλύφων, ενώ στις δεύτερες, απαιτούν από τους παλαιούς μετόχους, ιδιώτες κατά κόρον επενδυτές, να καταβάλλουν το 100% από ιδία συμμετοχή.

 Ξέχωρα του αδιάψευστου γεγονότος πως τίθεται θέμα άνισης, άδικης και λανθασμένης μεταχείρισης μεταξύ Τραπεζών, ιδιαίτερα μάλιστα όταν διατίθενται χρηματικές ενισχύσεις με λεφτά του Δημοσίου, η επιδεικνυόμενη κυβερνητική συναίνεση στις μνημονιακές επιταγές βάλλει ευθέως και δη στον πυρήνα του τον υγιή κατά την ΕΕ ανταγωνισμό, νοθεύει απεριόριστα την ισοτιμία που πρέπει να διέπει τις σχέσεις των μετόχων με το κράτος και υπονομεύει ξεκάθαρα την ισοπολιτεία των σχέσεων των πελατών με τα σχηματοποιημένα καταχρηστικά δύο μπλοκ Τραπεζών.

  Απώτερος στόχος φυσικά, δεν είναι μόνον το ξεσκαρτάρισμα απλά, ενός χρηματοπιστωτικού συστήματος «φούσκα», που, μετά την τεχνητή διόγκωσή του και το ανεξέλεγκτο του χαρακτήρα του ελέω κυρίως πολιτικών σκοπιμοτήτων, αλλά και εν γένει εγγενών παθογενειών του, καταρρέει, έχοντας αναγνωσμένα το 1/3 σχεδόν του Ενεργητικού του «μολυσμένο», αλλά πρωτίστως μέσω του αναβιώσαντος από την δεκαετία του ’70 κρατικομονοπωλιακού status, να δημιουργηθούν αναγκαίοι όροι και ικανές προϋποθέσεις ώστε με το πρόσχημα του ανταγωνισμού να ισοπεδωθεί η εργατοϋπαλληλική τάξη, τα πάσης φύσεως δικαιώματα 53.500 ανθρώπων που υπηρετούν στις «συστημικές» και στις «μη συστημικές» Τράπεζες και τελικά τα «σπασμένα» να τα πληρώσουν οι ανήμποροι εν τοις πράγμασι καταναλωτές που μέχρι στιγμής, αλλά για πόσο άραγε ακόμα, γλιτώνουν από κατασχέσεις και δημεύσεις των όποιων εναπομεινάντων εξαιτίας της λαίλαπας των μνημονίων και των πολιτικών λιτότητας περιουσιακών τους στοιχείων, πάνω απ’ όλα, δε, των κατοικιών τους!  Σημείο αναφοράς που εισπρακτικές εταιρίες και distress funds, εσωτερικού και εξωτερικού,  εποφθαλμιούν εναγωνίως για «ληστρικού τύπου» καταστάσεις.

 Εδώ ακριβώς υπεισέρχεται ο ιστορικός ρόλος που πρέπει να παίξουν τα Συνδικάτα στις αναπόφευκτα δυσάρεστες εξελίξεις που προαλείφονται για το παρόν και το μέλλον του μέχρι σήμερα γνώριμου ακόμα σε όλους μας εγχώριου τραπεζικού τοπίου. Και από τη μια, ίσως να φαίνονται πιο επώδυνα τα πράγματα για τις «μη συστημικές» με την υποχρέωση των παλιών μετόχων να καλύψουν το 100% των απαιτούμενων για την ανακεφαλαιοποίηση μεγεθών, π.χ. για την Attica Bank 400 εκ. €, για την Pro Bank 282 εκ. €, πράγμα ιδιαίτερα δύσκολο, αν όχι και απίθανο για την συγκυρία, από την άλλη όμως πλευρά, ακόμα μεγαλύτερο θα εμφανιστεί το πρόβλημα, στις «συστημικές», όπου είτε λόγω του νέου μεγέθους και των αλληλοεπικαλύψεών του  είτε λόγω των τεράστιων για την ελληνική πραγματικότητα κεφαλαιακών αναγκών, οδηγούνται με ότι συνεπάγεται αυτό σε αφελληνισμό μέσω ξεπουλήματος και πετσοκόμματος κοστών που πρώτιστα θα ξεκινήσει από θυσίες ανθρώπινου δυναμικού και κάθε μορφής εναπομεινάντων κοινωφελειών.

 Απαιτείται άμεσα και αποτελεσματικά γεφύρωμα του ψυχολογικού χάσματος που ήδη υφέρπει μεταξύ του συνδικαλιστικού κινήματος «συστημικών» και στις «μη συστημικών» Τραπεζών και που ο αναπτυσσόμενος από την εργοδότρια πλευρά κοινωνικός αυτοματισμός καλά καλλιεργεί.

 Πρωτοβάθμια Σωματεία και Ο.Τ.Ο.Ε. δύνανται να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και πέραν της αγωνιστικής ετοιμότητας, των παρεμβάσεων και δράσεών τους σε θεσμικό επίπεδο και Πολιτειακούς φορείς, εν όψει μάλιστα της όξυνσης των διαπραγματεύσεων για την Κλαδική Σ.Σ.Ε., οφείλουν συντονισμένα και κατάλληλα να επικοινωνήσουν με την ελληνική κοινωνία το κάθε τι, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους και plan B σε όχι απίθανο ενδεχόμενο συστημικού προβλήματος που ανακύψει στο χρηματοπιστωτικό τομέα της εθνικής οικονομίας από την αποδεδειγμένη αποτυχία της με αλλοπρόσαλλο τρόπο ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής.

 Και κάτι τέτοιο είναι δυνατό, μόνο με απτό ταξικό προσανατολισμό, συνειδητή πολιτικοποίηση του ζητήματος για το τι τραπεζικό σύστημα θέλουμε και πώς μπορούμε να το πετύχουμε και τελικά, το πώς η εργατική δύναμη στις Τράπεζες θα εξελιχθεί παιδευτικά και τεχνοκρατικά να ανταπεξέλθει στις ραγδαίες αλλαγές που συντελούνται στην οικονομική βάση και το εποικοδόμημα της Ελλάδας και της Ευρώπης.