«Αν αυτό είναι δημοκρατικός σοσιαλισμός», έγραψε μια κάτοικος της Νέας Υόρκης κάτω από μια ανάρτηση του δημάρχου στο Facebook, «ίσως αυτή να είναι η αλλαγή που χρειαζόμαστε». Δεν αναφερόταν ούτε στο πολυσυζητημένο σχέδιο του Ζοχράν Μαμντάνι για τα δημοτικά παντοπωλεία, ούτε στον φόρο για τα πολυτελή διαμερίσματα των πλουσίων, ούτε στο όραμά του για γρήγορα και δωρεάν λεωφορεία και καθολική πρόσβαση στη φροντίδα παιδιών.
Μιλούσε για τις πολύχρωμες σκαλωσιές.
Ο δήμαρχος υλοποίησε πρόσφατα το σχέδιό του να αλλάξει την εμφάνιση στις σκαλωσιές της πόλης που καλύπτουν τα πεζοδρόμια της Νέας Υόρκης, σύμφωνα με ανάλυση στο Vox.
Ένας άλλος Νεοϋορκέζος, ανέβασε στο TikTok ένα βίντεο διαμαρτυρόμενος για τις λακκούβες στον δρόμο του. Μέχρι να επιστρέψει από τη δουλειά του είχαν κλείσει. Αυτό προκάλεσε έναν καταιγισμό από viral αιτήματα προς τον δήμαρχο, ακόμη και ένα αίτημα από κάτοικο του Μπρούκλιν που έψαχνε σύντροφο: «Zohran, τι θα κάνεις για να το διορθώσεις αυτό;». Ο δήμαρχος ανταποκρίθηκε χιουμοριστικά, παραθέτοντας μια λίστα με μέρη στη Νέα Υόρκη όπου θα μπορούσε κανείς να γνωρίσει κάποιον.
Δίψα για αποτελεσματικότητα
Η υιοθέτηση αυτού που ο ίδιος αποκαλεί «πολιτική της λακκούβας» (pothole politics), μια έξυπνη, σύγχρονη εκδοχή του λεγόμενου «sewer socialism» («σοσιαλισμός των υπονόμων»), έχει ενθουσιάσει τους Νεοϋορκέζους.
Ο Μαμντάνι έχει πράγματι κλείσει λακκούβες με ταχύτερο ρυθμό από οποιονδήποτε δήμαρχο της Νέας Υόρκης εδώ και χρόνια. Σε πόλεις όπου τα πάντα χρειάζονται μια αιωνιότητα για να κατασκευαστούν ή να επισκευαστούν, ο δήμαρχος έχει δημιουργήσει μία πραγματικά ορατή μορφή πολιτικού κεφαλαίου.
«Υπάρχει τεράστια δίψα για αποτελεσματικότητα», δήλωσε ο Don Moynihan, καθηγητής δημόσιας πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Michigan. Ο Μαμντάνι «έφερε μια αίσθηση χαράς και παιχνιδιού στα πρακτικά, καθημερινά ζητήματα της δημόσιας διοίκησης».
Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Siena Research Institute το 69% των Νεοϋορκέζων έχει θετική άποψη για τον Μαμντάμι. Αυτό σημαίνει ότι έχει ήδη κερδίσει ένα μέρος των κατοίκων που παλαιότερα έλεγαν στους New York Times ότι δεν θα ψήφιζαν ποτέ υπέρ του.
Σε αυτό το σημείο της θητείας του έχει υψηλότερη δημοτικότητα από οποιονδήποτε δήμαρχο της Νέας Υόρκης εδώ και δεκαετίες.
Το μεγαλύτερο ερώτημα όμως είναι αν ο Μαμντάνι ή άλλοι πολιτικοί σαν κι αυτόν μπορούν να αξιοποιήσουν την εμπιστοσύνη που κερδίζουν κλείνοντας λακκούβες ώστε να προχωρήσουν σε πιο σύνθετες πολιτικές, όπως ο πολεοδομικός σχεδιασμός ή η φορολογία.
Οι σοσιαλιστές του Μιλγουόκι
«Αν η τοπική κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τα μικρά πράγματα», δήλωσε ο Μαμντάνι σε συγκέντρωση για τις πρώτες 100 ημέρες του στη δημαρχία, «πώς θα μπορούσες ποτέ να την εμπιστευτείς για να κάνει τα μεγάλα; Πώς μπορούμε να υποσχεθούμε ότι θα μεταμορφώσουμε την πόλη μας, αν δεν μπορούμε ούτε να ασφαλτοστρώσουμε τον δρόμο σας;»
Ο Μαμντάνι δεν είναι ο πρώτος πολιτικός που χτίζει πολιτικό κεφάλαιο μέσα από μικρές, μερικές φορές ακόμη και συμβολικές ή αισθητικές βελτιώσεις στις υποδομές.
Το Μιλγουόκι για παράδειγμα, εξέλεξε πριν από περίπου έναν αιώνα μια σειρά αριστερών δημάρχων, οι οποίοι απέκτησαν το υποτιμητικό προσωνύμιο «σοσιαλιστές των υπονόμων», επειδή έδιναν έμφαση σε μικρής κλίμακας έργα μηχανικής και υποδομών.
Αυτοί οι δήμαρχοι κατάλαβαν ότι δεν ήταν τα μανιφέστα ή τα ιδεολογικά φυλλάδια που θα κέρδιζαν τις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων.
Ήταν το να αποδείξουν στους πολίτες ότι η κυβέρνηση μπορούσε πραγματικά να κάνει πράγματα που είχαν ένα ευρέως κοινό όφελος.
«Διάλεγαν τα πιο εύκολα προβλήματα για να χτίσουν μια ευρύτερη πολιτική συμμαχία», λέει ο Philip Rocco, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Marquette University.
- Διαβάστε: Μαμντάνι / Προχωρά στην υλοποίηση των δημοτικών παντοπωλείων – Έκπτωση 30% σε βασικά είδη διατροφής
Οι σοσιαλιστές δήμαρχοι προχώρησαν στη συνέχεια σε τεράστιες αλλαγές, ενώ παράλληλα εγκατέστησαν νέα φώτα στους δρόμους, δημόσιες βρύσες, παγκάκια στα πάρκα και αμέτρητες άλλες μικρού κόστους παρεμβάσεις που έκαναν την καθημερινή ζωή ασφαλέστερη, πιο υγιεινή και πιο ευχάριστη.
Μέχρι το 1936, το περιοδικό Time είχε αφιερώσει εξώφυλλο στον Daniel Hoan, δήμαρχο για έξι θητείες, χαρακτηρίζοντάς τον «έναν από τους ικανότερους δημόσιους λειτουργούς της χώρας» και παρουσιάζοντας το Μιλγουόκι ως «την καλύτερα διοικούμενη πόλη των ΗΠΑ».
Ο Hoan κέρδιζε τη μία εκλογή μετά την άλλη όχι εξαιτίας της σοσιαλιστικής κομματικής του ταυτότητας, αλλά παρά την κομματική του ταυτότητα. Η ικανότητα και το χάρισμά του γοήτευαν ακόμη και πολλούς συντηρητικούς κατοίκους.
Ο Μαμντάνι, ο οποίος συχνά αναφέρεται στους σοσιαλιστές των υπονόμων, προφανώς επιθυμεί να χτίσει μια παρόμοια κληρονομιά.
Προσπαθεί ενεργά να διαψεύσει την ιδέα ότι οι σημερινοί προοδευτικοί «είναι αποκομμένοι από την πραγματικότητα, ότι έχουν πολλές ιδέες που ακούγονται ωραίες στη θεωρία, αλλά δεν μπορούν στην πραγματικότητα να κυβερνήσουν» όταν πρόκειται για τις συχνά άχαρες και πρακτικές απαιτήσεις της δημόσιας διοίκησης.
Και τώρα τι;
Αν η μίμηση είναι η μεγαλύτερη μορφή κολακείας, τότε αξίζει να προσέξουμε άλλους πολιτικούς που προσπαθούν να αντιγράψουν -όχι πάντα επιτυχημένα- την πολιτική του Μαμντάνι.
Η δήμαρχος του Λος Άντζελες Karen Bass, για παράδειγμα, έγινε αντικείμενο χλευασμού πριν από λίγες εβδομάδες, όταν δημοσίευσε ένα βίντεο στο οποίο προσπαθεί να επισκευάσει μια λακούβα, αλλά αποτυγχάνει επειδή πάνω της ήταν παρκαρισμένο ένα αυτοκίνητο.
Όμως, ενώ ο Μαμντάνι έχει ξεκάθαρα κερδίσει την εμπιστοσύνη ενός μεγάλου μέρους της πόλης του, μόλις τώρα αρχίζει να διαφαίνεται τι θα κάνει με αυτή την εμπιστοσύνη.
Γιατί είναι άλλο πράγμα να γεμίζεις μια λακούβα με άσφαλτο και άλλο πράγμα να κάνεις πιο προσιτή τη στέγαση ή να τα λεωφορεία να κινούνται πιο γρήγορα.
Τα μεγάλα και τα μικρά
Μόλις αυτή την εβδομάδα, ο Μαμντάνι ανακοίνωσε το μεγαλύτερο έργο υποδομών της μέχρι τώρα θητείας του: μια τεράστια, δεκαετή επένδυση 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την ανακατασκευή ενός κατεστραμμένου τμήματος του Brooklyn-Queens Expressway, ενός έργου που δύο προηγούμενες δημοτικές διοικήσεις προσπάθησαν και απέτυχαν να ολοκληρώσουν.
Η εμπιστοσύνη που κερδίζει με τα μικρά πράγματα μπορεί τελικά να καταστήσει πολιτικά εφικτές λιγότερο δημοφιλείς αλλά πολύ μεγαλύτερης κλίμακας πολιτικές, όπως μεταρρυθμίσεις στους πολεοδομικούς κανονισμούς ή περισσότερες και πυκνότερες κατοικίες.
Καμία εκστρατεία για λακούβες δεν πρόκειται να κάνει τα τρένα να έρχονται στην ώρα τους ή να προστατεύσει μια πόλη από τις πλημμύρες, σημειώνει το δημοσίευμα.
Αλλά σε μια εποχή όπου κανείς σχεδόν δεν πιστεύει πλέον ότι η κυβέρνηση μπορεί να κάνει πολλά πράγματα, είναι μια καλή αρχή.
Σήμερα : 767
Αυτη την εβδομάδα : 11460
Αυτόν το μήνα : 9912
Συνολικά : 9909715
